WERK & GELD
Poep, kots, bloed, vieze onderbroeken, gevulde condooms. Je komt nogal wat tegen – en maakt wat mee – als hotelkamers schoonmaken je job is.
‘DE LUCHT WAS NIET TE HARDEN’
Hidde Lubbers (24) liep stage als housekeeping supervisor in een groot hotel in Amerika. Hij checkte wekelijks tweehonderd kamers.
“Omdat het hotel waar ik werkte dicht bij een vliegveld staat, hadden wij veel bemanningsleden van luchtvaartmaatschappijen te gast. Zij deden dan een paar dagen alsof ze thuis waren door bergen pakketjes te laten bezorgen. Soms lagen er twintig kartonnen dozen verspreid door één kamer. Geen idee wat ze allemaal kochten, maar ik voelde me een postbezorger en vuilnisman ineen. Iedereen van het kamerpersoneel levert per werkdag zo’n dertig keer een aantal ziplocks met gevonden spullen af bij de receptie. Van iPads tot vieze onderbroeken: mensen vergeten van alles. De receptie is er verantwoordelijk voor om deze spullen terug te sturen. Er worden zelfs aangebroken tandpastatubes teruggestuurd als de gast dat wenst. Het goorste wat iemand ooit in zijn kamer heeft ‘achtergelaten’, was een toiletpot vol met kots erin en ernaast. De stukken zag je er nog tussen zitten. Er was geen enkele poging gedaan het schoon te maken, er was zelfs niet doorgetrokken. Normaal gesproken maak je in je eentje een kamer schoon, maar toen heb ik er maar iemand bij geroepen om me te helpen. De lucht was niet te harden. Daar maak je dan geen melding van bij de gast, want de klant blijft altijd koning.”
‘DIE DILDO PLAKTEN WE BIJ DE RECEPTIE’
Maxine Verhaegen (23) werkt al vijf jaar in een backpackershostel. Ze maakt de slaapzalen schoon, maar is ook de marketingmanager.
“Elke dag is anders. In de ochtend serveer ik verse broodjes, ’s middags maak ik kamers schoon en ’s avonds organiseer ik thema-avonden. Het is meestal gezellig, maar soms zit er een figuur tussen waarvan je denkt: wat moet jij hier? Zoals die man die me naar zijn kamer lokte om ‘extra uitleg’ over de stad te krijgen. Eenmaal in zijn kamer voelde dat niet goed, dus ik maakte rechtsomkeert. Gelukkig, want later bleek hij bekend te staan bij de politie als iemand die aan meisjes zit – daar schrok ik erg van. Zo’n voorval is vervelender dan het vinden van gevulde condooms in bed of ondergekotste badkamers. Zelfs die keer dat ik drie plastic bekertjes vol met poep en plas in een kastje tegenkwam vond ik minder erg. We hebben veel lol met het team. Toen we een dildo in een bed vonden, plakten we die op de muur bij de receptie in de hoop dat-ie nog zou worden opgehaald door de eigenaar. Helaas gebeurde dat niet, maar het leverde grappige reacties op van andere gasten.”
‘IK KREEG EEN SLIPPER NAAR M’N HOOFD’
Jo van den Heuvel (20) werkt als kamermeisje in een boetiekhotel met vijftien kamers. Ze maakt zo’n tien kamers schoon per shift.
“Bedden opmaken, kilometers stofzuigen en sjouwen met handdoeken: kamers schoonmaken is fysiek werk. Mensen hebben er zeker respect voor, maar sommige gasten kunnen op je neerkijken. Ik heb zelfs een keer een slipper naar mijn hoofd gekregen. De gast vond dat ik niet snel genoeg zijn schone handdoeken kwam brengen. Ik telde tot tien, want je moet natuurlijk beleefd blijven. Tijdens het schoonmaken van de kamers krijg je een inkijkje in iemands leven. Zoals dat stel dat keiharde ruzie had op hun kamer, de volgende dag waren hun bedden heel ver uit elkaar geschoven. Of gasten die voor één nacht vier grote koffers meenemen. Waar laat je het allemaal? Of wanneer je een kamer binnenkomt en ruikt dat iemand heel dronken is geweest. Die brakke geur gaat door merg en been. De kamer is dan heel rommelig, handdoeken liggen verspreid door de kamer, meubels zijn verschoven en het toilet is ondergekotst. Toch vind ik het heerlijk werk. Met een muziekje in lijkt het alsof ik tijdens het opruimen tegelijkertijd óók mijn eigen hoofd schoonmaak. Soms blijf ik nog in die schoonmaakmodus als ik thuis ben en dweil ik zo het hele huis.”
‘ER ZAT ZELFS CHAMPAGNE OP HET PLAFOND’
Jelle Vlaminx (19) is housekeeping supervisor in een hotel in Amsterdam. Zijn kamerpersoneel bestaat uit twaalf man. De meesten van hen zijn gevluchte mensen.
“Het ene moment heb je een baan als hoge pief in Oekraïne, en het andere moment sta je kamers te boenen in een hotel in Nederland. Dat is de realiteit van veel kamerpersoneel in het hotel waar ik werk. Zelfs als ze heen en weer moeten reizen naar hun geboorteland om hun kind op te halen, staan ze de volgende dag om negen uur weer op de stoep om schoon te maken. Als team vangen we uren op als iemand niet kan werken door familiegerelateerde zaken of oorlogszaken in hun geboorteland. We hebben veel lol; met handen en voeten een simpel woord uitleggen zorgt voor grappige situaties. Het werken met hen helpt mij dingen in perspectief te plaatsen. Als ik klaag over iets kleins zoals regen, kan ik me achteraf schuldig voelen. Laatst maakte een collega een kamer schoon die tot op het plafond onder de champagne zat. Er lagen in alle hoeken en gaten rode rozenblaadjes en kapotte stukken ballon, echt een enorme klus om schoon te maken. Maar zelfs terwijl haar geboorteland platgebombardeerd wordt, hoor je haar niet zeuren. Daar kunnen wij Nederlanders nog wat van leren.”
‘BEDDEN OPMAKEN IS BIJNA THERAPIE’
Frederiek Baten (19) werkt in een luxe hotel in het midden van Nederland. Per dag maakt ze zo’n vijftien kamers schoon.
“Ik vind het satisfying om een kamer er weer uit te laten zien alsof niemand er heeft geslapen. De lakens strak getrokken, geen enkele kruimel op de grond en de badkamer spic en span. Maar er zijn situaties waar ik niet blij van word. Gezinskamers zijn altijd een uitdaging. Speelgoed overal, half opgegeten stukken pizza, kauwgum in het bed of poepluiers in de hoek van de kamer. Chic uitziende gasten kunnen er trouwens net zo goed een zooitje van maken, hoor. Soms tref ik een badkamer aan vol make-upvlekken, gebruikte oorstaafjes en een pruik aan haren in het doucheputje. Het vreemdste wat ik heb meegemaakt is tweehonderd ongeopende flesjes mineraalwater. Het ruikt misschien lekkerder dan de etensresten, maar praktisch is anders. Ook al moet ik op hoog tempo schoonmaken, het is ook rustgevend. In alle stilte bedden opmaken voelt bijna als therapie. Voordat ik kamermeisje werd, werkte ik in een speelgoedzaak en door al dat geschreeuw was ik wel toe aan een stiller bijbaantje. In mijn ervaring krijgen kamermeisjes nooit fooi, anders dan de rest van het hotelpersoneel. Ik denk omdat de gasten niet zien aan wie ze het geven. Als ik zelf in een hotel slaap, leg ik vaak een paar muntjes op het bed als dank. Een kleine moeite, maar onwijs gewaardeerd.”
‘BURNA BOY LIET EEN DIKKE FOOI ACHTER’
António Oliveira (19) werkt als housekeeping supervisor voor een grote hotelketen. Hij stuurt dagelijks twintig man kamerpersoneel aan en checkt of 45 kamers schoon genoeg zijn.
“Toen ik in een hotel in Portugal werkte, vond een van de kamermeisjes tijdens het schoonmaken een mes in een bed. Het bed en het mes zaten onder het bloed, maar de gasten waren al uitgecheckt. Een week later werd er een onderzoek gestart in het hotel omdat een van de twee gasten uit de kamer van het gevonden mes overleden zou zijn. Ik heb er later nog naar gevraagd, maar er was niets bekend. Een heel nare situatie waar ik niet te lang bij stil wil staan. Of die keer dat een meisje later uitcheckte dan haar veertig jaar oudere, mannelijke kamergenoot. Hij had tegen haar gezegd dat hij de overnachting had afgerekend. Je raadt het al: dat had hij niet, dus het meisje mocht lappen. Ze barstte in huilen uit bij de front office omdat ze het niet kon betalen. Haar ouders haalden haar op en sleepten het hotel voor de rechter omdat ze minderjarig was. Ze hoefde uiteindelijk niet te betalen. Toch heeft het werk ook leuke kanten, zoals het schoonmaken van kamers van celebrity’s. Burna Boy liet zijn kamer supernetjes achter en had een dikke fooi van meer dan honderd euro op het nachtkastje gelegd.”•
